Με τον zoro κάνουμε την ίδια δουλεία γνωριστήκαμε πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη και από τότε έχουμε άριστη συνεργασία , είναι από τους βούλγαρους που είδαν τα οφέλη της αλλαγής του καθεστώτος και ζει πραγματικά το όνειρο του . Σπίτι στην καλύτερη περιοχή ,ωραίο αυτοκίνητο ,ταξίδια σε όλο τον κόσμο μανιώδης γκατσετακιας, με λίγα λόγια πράγματα που πριν 15 χρόνια δεν μπορούσε να τα φανταστεί, όλα αυτά βέβαια μέσα από πολύ δουλεία και θυσίες .Τα είπαμε για λίγη ώρα , ανταλλάξαμε πληροφορίες και χαιρετηθήκαμε .
Μας έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο , το πώς ήταν τα χρόνια του κομουνισμού στην Βουλγαρία και για το πώς κατάφερε να προσαρμοστεί , απολάμβανε να μας ακούει να του λέμε και εμείς τις δικές μας ιστορίες , να μιλάμε για γκόμενες για ποδόσφαιρο ,ενώ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί συνεχεία αποκαλούσε ο ένας τον άλλον μαλάκα. Μερόνυχτα επί μήνες καθόμουν και διάβαζα τα απομνημονεύματα του ,και μέσα από τα γραφομενα του αλλά και από αφηγήσεις δικές του αλλά και του παππού μου προσπαθούσα να «ζήσω» ίσως την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Ο ψηλός ( τον αποκαλούσαμε έτσι γιατί μας έριχνε όλους ένα κεφάλι) ήταν ο μόνος άντρας που έκλαψε όταν έφυγα από την Σόφια , «μου έδωσες ζωή όλα αυτά τα χρόνια» μου είπε όταν με αγκάλιαζε δακρυσμένος μια μέρα πριν φύγω οριστικά από την Βουλγαρία. Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου στην πόλη βγαίνω μπροστά στο κοινοβούλιο και από κει με κατεύθυνση την εκκλησία Alexandernevski κάνω μια στάση στο πάρκο των καλλιτεχνών το οποίο είναι σαν ένα μικρό υπαίθριο μοναστηράκι .Έφαγα καμιά ώρα ψάχνοντας κάνα ενδιαφέρον νόμισμα στους πάγκους και από κει κατευθύνθηκα λίγα μέτρα ποιο πέρα στο σημαντικότερο μνημείο της πόλης. Η εκκλησία είναι χτισμένη πριν από περίπου εκατό χρόνια και είναι αφιερωμένη στο ρώσο άγιο aleksandernevski. Φεύγοντας με κατεύθυνση την rakovski ακούω κάποιον να με φωνάζει ,ήταν ο nikolay με τον οποίο έχουμε γνωριστεί τυχαία στην Θεσσαλονίκη ,έχει μαγαζιά με ρούχα και κατεβαίνει κάθε εβδομάδα να αγοράσει ρούχα από τα κινέζικα. Φεύγοντας με έπιασαν τα γέλια βλέποντας την βιτρίνα του να γράφει με μεγάλα γράμματα modaItalia. Συνεχίζοντας ακάθεκτος το περπάτημα στην rakovski φτάνω σε μια πολύ γνώριμη γειτονία ,στην διασταύρωση με την οδό ham και λίγα σπίτια ποιο μέσα έμενε ο Κλέων. Ο Κλέων σε ηλικία 20 χρόνων παρατάει γυναίκα και παιδιά και ανεβαίνει στα βουνά όπως και πολλοί άλλοι έλληνες για να πολεμήσει για τα ιδανικά του .Ένα σοβαρό τραύμα μετά από λίγα χρόνια τον οδήγησε σε ένα βουλγαρικό νοσοκομείο όπου εκεί τον βρήκε και η λήξη του εμφύλιου. Τρόπος να γυρίσει στην πατρίδα δεν υπήρχε και έμεινε στην Σόφια πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα cas καζινο στην αθηνα γυρνούσε στην οικογένεια του.
| Τύπος παράβασης | Πρόστιμο για το καζίνο | Πρόστιμο για τον ανηλίκο | Πιθανές άλλες κυρώσεις |
|---|---|---|---|
| Είσοδος με πλαστό ταυτότητα | 5.000 λεβ | 500 λεβ | Κατάσχεση εγγράφου |
| Αποτυχία ελέγχου | 10.000 λεβ | - | Προσωρινή ανάκληση άδειας |
| Επαναλαμβανόμενη παράβαση | 50.000 λεβ | 1.000 λεβ | Κλείσιμο επιχείρησης |
Τα χρόνια περνούσαν, οι βούλγαροι του συμπεριφέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μιας και για αυτούς ήταν ήρωας ,γρήγορα προσαρμόστηκε στο καινούργιο περιβάλλον , σπούδασε δημοσιογραφία και από τότε ασχολήθηκε με αυτό το επάγγελμα ,σε μια ελληνική εφημερίδα που είχαν δημιουργήσει οι έλληνες της πόλης ,ενώ έδινε ανταποκρίσεις σε διάφορες εφημερίδες της Ελλάδος. Με τα χρόνια παντρεύτηκε έκανε μια δεύτερη οικογένεια ,απέκτησε μια κόρη και δυο εγγονάκια. Για αυτούς πλέον ήταν ένας ξένος ,ειδικά ο γιος δεν μπόρεσε να τον συγχωρέσει ποτέ και αυτό ήταν το μεγαλύτερο του παράπονο.
Όταν γνώρισα εγώ τον Κλέων ήταν ένας 70αρης λεβεντογερος ,εμένα με ήξερε σαν τον εγγονό του Γιάννη του Δράκου με τον οποίο ήταν συναγωνιστές εκείνα τα δύσκολα χρόνια , αμέσως τον συμπάθησα , ήταν έξω καρδιά και πλακατσης με βοήθησε πολύ στις πρώτες δυσκολίες που είχα και μου συμπεριφέρθηκε άψογα. Εγώ από την μεριά μου τον έβαλα στην καρδιά μου τόσο αυτόν όσο και την οικογένεια του και ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου αυτά τα 4 χρόνια που έμεινα στην Σόφια.
Αυτή ήταν και η αιτία που πήγα για πρώτη φορά σε όπερα και πραγματικά αν και δεν το περίμενα μου άρεσε πολύ και πήγα αρκετές φορές από τότε. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 o Κλέων είχε μπει σε ένα μεγάλο δίλημμα. Η πρώτη του γυναίκα το επιθυμούσε και του το ζητούσε ,αυτός δεν ήξερε τι να κάνει ,η μισή του καρδιά ήταν στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Βουλγαρία .Κάποιες φορές μετάνιωνε μου έλεγε για την απόφαση που πήρε , αλλά βαθιά μέσα του πίστευε ότι έπραξε τελικά το σωστό. Τον Κλέων συχνά τον έπαιρνα και κάναμε βόλτες στην πόλη ,πηγαίναμε για φαγητό και τον καλούσα στο σπίτι μαζί με φίλους πράγμα που όπως μου έλεγε του έδινε μεγάλη χαρά. Μας έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο , το πώς ήταν τα χρόνια του κομουνισμού στην Βουλγαρία και για το πώς κατάφερε να προσαρμοστεί , απολάμβανε να μας ακούει να του λέμε και εμείς τις δικές μας ιστορίες , να μιλάμε για γκόμενες για ποδόσφαιρο ,ενώ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί συνεχεία αποκαλούσε ο ένας τον άλλον μαλάκα.
Μερόνυχτα επί μήνες καθόμουν και διάβαζα τα απομνημονεύματα του ,και μέσα από τα γραφομενα του αλλά και από αφηγήσεις δικές του αλλά και του παππού μου προσπαθούσα να «ζήσω» ίσως την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Ο ψηλός ( τον αποκαλούσαμε έτσι γιατί μας έριχνε όλους ένα κεφάλι) ήταν ο μόνος άντρας που έκλαψε όταν έφυγα από την Σόφια , «μου έδωσες ζωή όλα αυτά τα χρόνια» μου είπε όταν με αγκάλιαζε δακρυσμένος μια μέρα πριν φύγω οριστικά από την Βουλγαρία. Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου στην πόλη βγαίνω μπροστά στο κοινοβούλιο και από κει με κατεύθυνση την εκκλησία Alexandernevski κάνω μια στάση στο πάρκο των καλλιτεχνών το οποίο είναι σαν ένα μικρό υπαίθριο μοναστηράκι .Έφαγα καμιά ώρα ψάχνοντας κάνα ενδιαφέρον νόμισμα στους πάγκους και από κει κατευθύνθηκα λίγα μέτρα ποιο πέρα στο σημαντικότερο μνημείο της πόλης. Η εκκλησία είναι χτισμένη πριν από περίπου εκατό χρόνια και είναι αφιερωμένη στο ρώσο άγιο aleksandernevski. Είναι εντυπωσιακός εξωτερικά με τον χρυσό θόλο και το πανύψηλο καμπαναριό να δεσπόζει ενώ δέος σε πιάνει στο εσωτερικό του με τις εκπληκτικές αγιογραφίες .Είναι τεράστιος σε μέγεθος μιας και μπορεί να χωρέσει πάνω από 5000 άτομα .Ανάβω ένα κεράκι κάθομαι σε απόλυτη ηρεμία για καμιά ώρα βυθισμένος στις σκέψεις μου έως ότου μπαίνουν δυο γκρουπ ελλήνων τουριστών και η γαλήνια ατμόσφαιρα πάει περίπατο.
Βγαίνοντας από τον ναό συνεχίζω να περπατάω με κατεύθυνση το πανεπιστήμιο , το κρύο άρχιζε να γίνεται και πάλι τσουχτερό ,βλέποντας λίγο πιο κάτω κάπου cas δωρεαν περιστροφεσ να δείχνει ότι η θερμοκρασία ήταν 2 βαθμοί σκέφτηκα μέσα μου ότι άρχισα να γερνάω μιας και έχω νοιώσει μέχρι και -20 στην συγκεκριμένη πόλη χωρίς να κρυώνω έτσι. Το πανεπιστήμιο Kliment Ohridski είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας .Το κεντρικό κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα χτισμένο γύρω στο 1890.Διαθετει την μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη στην Βουλγαρία .Λόγω το ότι ήταν Κυριακή όλες οι κεντρικές είσοδοι ήταν κλειστές γι αυτό και πήγα από την πίσω πόρτα όπου παρακαλώντας τον κλητήρα κατάφερα να μπω στο κτίριο. Τέσσερα πανέμορφα χρόνια έχω περάσει εκεί μέσα ,όμορφες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου ,αγαπημένα φοιτητικά χρόνια ,με τις δυσκολίες τους βέβαια αλλά που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη σου. Το εσωτερικό του πανεπιστήμιου σε προδιαθέτει πραγματικά ότι βρίσκεσαι σε ναό της μάθησης ενώ βλέποντας την καθαριότητα και την τάξη που επικρατεί σε όλους τους χώρους σε πιάνει μελαγχολία για την κατάσταση που συναντάμε στα ελληνικά .Στα βουλγαρικά πανεπιστήμια λέξεις όπως κομματικές οργανώσεις ,αφισοκολλήσεις ,απεργίες ,καταλήψεις είναι άγνωστες .Επειδή όταν έφυγα από εκεί συνέχισα στο αριστοτέλειο είδα δυστυχώς σε ορισμένους τομείς μεγάλες διάφορες. Το μεγαλύτερο cas μεγαλυτερο καζινο ελλαδα όμως πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή και χαλούσε την εικόνα του κατά τα αλλά αξιοζήλευτου σε ορισμένους τομείς εκπαιδευτικού συστήματος ήταν η διαφθορά ορισμένων υπάλληλων και καθηγητών. Κοιτώντας το παράθυρο της κουζίνας του ισογείου διαμερίσματος θυμήθηκα την γυναίκα του την byanka η οποία δεν υπήρχε φορά που να πάω στο σπίτι τους και να μην την δω εκεί πάντα κάτι να φτιάχνει ,άριστη νοικοκυρά , μια φορά την ρώτησα τι κάνει όλη μέρα στην κουζίνα και γιατί δεν ξεκουράζεται καθόλου , με πήρε και με πήγε στην αποθήκη.
Συνεχίζοντας ακάθεκτος το περπάτημα στην rakovski φτάνω σε μια πολύ γνώριμη γειτονία ,στην διασταύρωση με την οδό ham και λίγα σπίτια ποιο μέσα έμενε ο Κλέων. Ο Κλέων σε ηλικία 20 χρόνων παρατάει γυναίκα και παιδιά και ανεβαίνει στα βουνά όπως και πολλοί άλλοι έλληνες για να πολεμήσει για τα ιδανικά του .Ένα σοβαρό τραύμα μετά από λίγα χρόνια τον οδήγησε σε ένα βουλγαρικό νοσοκομείο όπου εκεί τον βρήκε και η λήξη του εμφύλιου. Τρόπος να γυρίσει στην πατρίδα δεν υπήρχε και έμεινε στην Σόφια πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα cas καζινο στην αθηνα γυρνούσε στην οικογένεια του. Τα χρόνια περνούσαν, οι βούλγαροι του συμπεριφέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μιας και για αυτούς ήταν ήρωας ,γρήγορα προσαρμόστηκε στο καινούργιο περιβάλλον , σπούδασε δημοσιογραφία και από τότε ασχολήθηκε με αυτό το επάγγελμα ,σε μια ελληνική εφημερίδα που είχαν δημιουργήσει οι έλληνες της πόλης ,ενώ έδινε ανταποκρίσεις σε διάφορες εφημερίδες της Ελλάδος. Με τα χρόνια παντρεύτηκε έκανε μια δεύτερη οικογένεια ,απέκτησε μια κόρη και δυο εγγονάκια.
Για αυτούς πλέον ήταν ένας ξένος ,ειδικά ο γιος δεν μπόρεσε να τον συγχωρέσει ποτέ και αυτό ήταν το μεγαλύτερο του παράπονο. Όταν γνώρισα εγώ τον Κλέων ήταν ένας 70αρης λεβεντογερος ,εμένα με ήξερε σαν τον εγγονό του Γιάννη του Δράκου με τον οποίο ήταν συναγωνιστές εκείνα τα δύσκολα χρόνια , αμέσως τον συμπάθησα , ήταν έξω καρδιά και πλακατσης με βοήθησε πολύ στις πρώτες δυσκολίες που είχα και μου συμπεριφέρθηκε άψογα. Εγώ από την μεριά μου τον έβαλα στην καρδιά μου τόσο αυτόν όσο και την οικογένεια του και ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου αυτά τα 4 χρόνια που έμεινα στην Σόφια. Κοιτώντας το παράθυρο της κουζίνας του ισογείου διαμερίσματος θυμήθηκα την γυναίκα του την byanka η οποία δεν υπήρχε φορά που να πάω στο σπίτι τους και να μην την δω εκεί πάντα κάτι να φτιάχνει ,άριστη νοικοκυρά , μια φορά την ρώτησα τι κάνει όλη μέρα στην κουζίνα και γιατί δεν ξεκουράζεται καθόλου , με πήρε και με πήγε στην αποθήκη. Από τα χέρια της έχω φάει την πιο νόστιμη τυροπιτά που έχω φάει ποτέ.
Μαζί με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σπίτι έμενε η κόρη τους και τα δυο εγγονάκια τους. Αυτή ήταν και η αιτία που πήγα για πρώτη φορά σε όπερα και πραγματικά αν και δεν το περίμενα μου άρεσε πολύ και πήγα αρκετές φορές από τότε. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 o Κλέων είχε μπει σε ένα μεγάλο δίλημμα. Η πρώτη του γυναίκα το επιθυμούσε και του το ζητούσε ,αυτός δεν ήξερε τι να κάνει ,η μισή του καρδιά ήταν στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Βουλγαρία .Κάποιες φορές μετάνιωνε μου έλεγε για την απόφαση που πήρε , αλλά βαθιά μέσα του πίστευε ότι έπραξε τελικά το σωστό. Τον Κλέων συχνά τον έπαιρνα και κάναμε βόλτες στην πόλη ,πηγαίναμε για φαγητό και τον καλούσα στο σπίτι μαζί με φίλους πράγμα που όπως μου έλεγε του έδινε μεγάλη χαρά. Από τα χέρια της έχω φάει την πιο νόστιμη τυροπιτά που έχω φάει ποτέ.
Μαζί με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σπίτι έμενε η κόρη τους και τα δυο εγγονάκια τους. Αυτή ήταν και η αιτία που πήγα για πρώτη φορά σε όπερα και πραγματικά αν και δεν το περίμενα μου άρεσε πολύ και πήγα αρκετές φορές από τότε. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 o Κλέων είχε μπει σε ένα μεγάλο δίλημμα.
Με τον zoro κάνουμε την ίδια δουλεία γνωριστήκαμε πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη και από τότε έχουμε άριστη συνεργασία , είναι από τους βούλγαρους που είδαν τα οφέλη της αλλαγής του καθεστώτος και ζει πραγματικά το όνειρο του . Σπίτι στην καλύτερη περιοχή ,ωραίο αυτοκίνητο ,ταξίδια σε όλο τον κόσμο μανιώδης γκατσετακιας, με λίγα λόγια πράγματα που πριν 15 χρόνια δεν μπορούσε να τα φανταστεί, όλα αυτά βέβαια μέσα από πολύ δουλεία και θυσίες .Τα είπαμε για λίγη ώρα , ανταλλάξαμε πληροφορίες και χαιρετηθήκαμε . Φεύγοντας με κατεύθυνση την rakovski ακούω κάποιον να με φωνάζει ,ήταν ο nikolay με τον οποίο έχουμε γνωριστεί τυχαία στην Θεσσαλονίκη ,έχει μαγαζιά με ρούχα και κατεβαίνει κάθε εβδομάδα να αγοράσει ρούχα από τα κινέζικα. Φεύγοντας με έπιασαν τα γέλια βλέποντας την βιτρίνα του να γράφει με μεγάλα γράμματα modaItalia. Συνεχίζοντας ακάθεκτος το περπάτημα στην rakovski φτάνω σε μια πολύ γνώριμη γειτονία ,στην διασταύρωση με την οδό ham και λίγα σπίτια ποιο μέσα έμενε ο Κλέων.
Ο Κλέων σε ηλικία 20 χρόνων παρατάει γυναίκα και παιδιά και ανεβαίνει στα βουνά όπως και πολλοί άλλοι έλληνες για να πολεμήσει για τα ιδανικά του .Ένα σοβαρό τραύμα μετά από λίγα χρόνια τον οδήγησε σε ένα βουλγαρικό νοσοκομείο όπου εκεί τον βρήκε και η λήξη του εμφύλιου. Τρόπος να γυρίσει στην πατρίδα δεν υπήρχε και έμεινε στην Σόφια πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα cas καζινο στην αθηνα γυρνούσε στην οικογένεια του. Τα χρόνια περνούσαν, οι βούλγαροι του συμπεριφέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μιας και για αυτούς ήταν ήρωας ,γρήγορα προσαρμόστηκε στο καινούργιο περιβάλλον , σπούδασε δημοσιογραφία και από τότε ασχολήθηκε με αυτό το επάγγελμα ,σε μια ελληνική εφημερίδα που είχαν δημιουργήσει οι έλληνες της πόλης ,ενώ έδινε ανταποκρίσεις σε διάφορες εφημερίδες της Ελλάδος. Με τα χρόνια παντρεύτηκε έκανε μια δεύτερη οικογένεια ,απέκτησε μια κόρη και δυο εγγονάκια. Για αυτούς πλέον ήταν ένας ξένος ,ειδικά ο γιος δεν μπόρεσε να τον συγχωρέσει ποτέ και αυτό ήταν το μεγαλύτερο του παράπονο.
Όταν γνώρισα εγώ τον Κλέων ήταν ένας 70αρης λεβεντογερος ,εμένα με ήξερε σαν τον εγγονό του Γιάννη του Δράκου με τον οποίο ήταν συναγωνιστές εκείνα τα δύσκολα χρόνια , αμέσως τον συμπάθησα , ήταν έξω καρδιά και πλακατσης με βοήθησε πολύ στις πρώτες δυσκολίες που είχα και μου συμπεριφέρθηκε άψογα. Εγώ από την μεριά μου τον έβαλα στην καρδιά μου τόσο αυτόν όσο και την οικογένεια του και ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου αυτά τα 4 χρόνια που έμεινα στην Σόφια. Κοιτώντας το παράθυρο της κουζίνας του ισογείου διαμερίσματος θυμήθηκα την γυναίκα του την byanka η οποία δεν υπήρχε φορά που να πάω στο σπίτι τους και να μην την δω εκεί πάντα κάτι να φτιάχνει ,άριστη νοικοκυρά , μια φορά την ρώτησα τι κάνει όλη μέρα στην κουζίνα και γιατί δεν ξεκουράζεται καθόλου , με πήρε και με πήγε στην αποθήκη. Από τα χέρια της έχω φάει την πιο νόστιμη τυροπιτά που έχω φάει ποτέ. Μαζί με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σπίτι έμενε η κόρη τους και τα δυο εγγονάκια τους. Η πρώτη του γυναίκα το επιθυμούσε και του το ζητούσε ,αυτός δεν ήξερε τι να κάνει ,η μισή του καρδιά ήταν στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Βουλγαρία .Κάποιες φορές μετάνιωνε μου έλεγε για την απόφαση που πήρε , αλλά βαθιά μέσα του πίστευε ότι έπραξε τελικά το σωστό. Τον Κλέων συχνά τον έπαιρνα και κάναμε βόλτες στην πόλη ,πηγαίναμε για φαγητό και τον καλούσα στο σπίτι μαζί με φίλους πράγμα που όπως μου έλεγε του έδινε μεγάλη χαρά.
Μας έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο , το πώς ήταν τα χρόνια του κομουνισμού στην Βουλγαρία και για το πώς κατάφερε να προσαρμοστεί , απολάμβανε να μας ακούει να του λέμε και εμείς τις δικές μας ιστορίες , να μιλάμε για γκόμενες για ποδόσφαιρο ,ενώ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί συνεχεία αποκαλούσε ο ένας τον άλλον μαλάκα. Μερόνυχτα επί μήνες καθόμουν και διάβαζα τα απομνημονεύματα του ,και μέσα από τα γραφομενα του αλλά και από αφηγήσεις δικές του αλλά και του παππού μου προσπαθούσα να «ζήσω» ίσως την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας.
| Τύπος Παιχνιδιού | Κυρίαρχη ηλικιακή ομάδα | Δεύτερη πιο συχνή ομάδα | Σπάνια ομάδα |
|---|---|---|---|
| Κλασικές Σλάτς | 50+ | 30-49 | 18-29 |
| Βίντεο Πόκερ | 30-49 | 50+ | 21-29 |
| Ρουλέτα | 21-35 | 36-60 | 60+ |
| Μπλακ Τζακ | 25-45 | 46-65 | 21-24 |
Ο ψηλός ( τον αποκαλούσαμε έτσι γιατί μας έριχνε όλους ένα κεφάλι) ήταν ο μόνος άντρας που έκλαψε όταν έφυγα από την Σόφια , «μου έδωσες ζωή όλα αυτά τα χρόνια» μου είπε όταν με αγκάλιαζε δακρυσμένος μια μέρα πριν φύγω οριστικά από την Βουλγαρία.
| Ηλικιακή Κατηγορία | Ειδικές Προσφορές | Απαιτούμενα Έγγραφα | Περιορισμοί |
|---|---|---|---|
| 21-24 | Welcome Bonus, Δωρεανό ποτό | Ταυτότητα/Διαβατήριο | Όριο στο τραπέζι μπάκαρα |
| 25-59 | Loyalty Program, Δωρεάν γεύματα | Ταυτότητα | Κανένας σημαντικός |
| 60+ | Ειδικές εκπτώσεις, Μεταφορά | Ταυτότητα | Ώρες λειτουργίας (π.χ. έως 2π.μ.) |
Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου στην πόλη βγαίνω μπροστά στο κοινοβούλιο και από κει με κατεύθυνση την εκκλησία Alexandernevski κάνω μια στάση στο πάρκο των καλλιτεχνών το οποίο είναι σαν ένα μικρό υπαίθριο μοναστηράκι .Έφαγα καμιά ώρα ψάχνοντας κάνα ενδιαφέρον νόμισμα στους πάγκους και από κει κατευθύνθηκα λίγα μέτρα ποιο πέρα στο σημαντικότερο μνημείο της πόλης. Η εκκλησία είναι χτισμένη πριν από περίπου εκατό χρόνια και είναι αφιερωμένη στο ρώσο άγιο aleksandernevski. Είναι εντυπωσιακός εξωτερικά με τον χρυσό θόλο και το πανύψηλο καμπαναριό να δεσπόζει ενώ δέος σε πιάνει στο εσωτερικό του με τις εκπληκτικές αγιογραφίες .Είναι τεράστιος σε μέγεθος μιας και μπορεί να χωρέσει πάνω από 5000 άτομα .Ανάβω ένα κεράκι κάθομαι σε απόλυτη ηρεμία για καμιά ώρα βυθισμένος στις σκέψεις μου έως ότου μπαίνουν δυο γκρουπ ελλήνων τουριστών και η γαλήνια ατμόσφαιρα πάει περίπατο. Βγαίνοντας από τον ναό συνεχίζω να περπατάω με κατεύθυνση το πανεπιστήμιο , το κρύο άρχιζε να γίνεται και πάλι τσουχτερό ,βλέποντας λίγο πιο κάτω κάπου cas δωρεαν περιστροφεσ να δείχνει ότι η θερμοκρασία ήταν 2 βαθμοί σκέφτηκα μέσα μου ότι άρχισα να γερνάω μιας και έχω νοιώσει μέχρι και -20 στην συγκεκριμένη πόλη χωρίς να κρυώνω έτσι. Το πανεπιστήμιο Kliment Ohridski είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας .Το κεντρικό κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα χτισμένο γύρω στο 1890.Διαθετει την μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη στην Βουλγαρία .Λόγω το ότι ήταν Κυριακή όλες οι κεντρικές είσοδοι ήταν κλειστές γι αυτό και πήγα από την πίσω πόρτα όπου παρακαλώντας τον κλητήρα κατάφερα να μπω στο κτίριο.
Τέσσερα πανέμορφα χρόνια έχω περάσει εκεί μέσα ,όμορφες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου ,αγαπημένα φοιτητικά χρόνια ,με τις δυσκολίες τους βέβαια αλλά που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη σου. Το εσωτερικό του πανεπιστήμιου σε προδιαθέτει πραγματικά ότι βρίσκεσαι σε ναό της μάθησης ενώ βλέποντας την καθαριότητα και την τάξη που επικρατεί σε όλους τους χώρους σε πιάνει μελαγχολία για την κατάσταση που συναντάμε στα ελληνικά .Στα βουλγαρικά πανεπιστήμια λέξεις όπως κομματικές οργανώσεις ,αφισοκολλήσεις ,απεργίες ,καταλήψεις είναι άγνωστες .Επειδή όταν έφυγα από εκεί συνέχισα στο αριστοτέλειο είδα δυστυχώς σε ορισμένους τομείς μεγάλες διάφορες. Το μεγαλύτερο cas μεγαλυτερο καζινο ελλαδα όμως πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή και χαλούσε την εικόνα του κατά τα αλλά αξιοζήλευτου σε ορισμένους τομείς εκπαιδευτικού συστήματος ήταν η διαφθορά ορισμένων υπάλληλων και καθηγητών. Το συγκεκριμένο πρόβλημα βέβαια δεν το συναντούσες μόνο στα πανεπιστήμια αλλά μάστιζε και μαστίζει έως και σήμερα την βουλγάρικη κοινωνία. Τώρα θα μου πει κάποιος, και σιγά τι μας λες τώρα, όλα αυτά συμβαίνουν και εδώ απλός το «τίμημα» είναι μεγαλύτερο από μια κουτά τσιγάρα ή ένα πράσινο χαρτονόμισμα .Φυσικά και συμφωνώ , απλώς ήταν τόσο, μα τόσο προκλητικά φανερά όλα που πραγματικά σε εξόργιζαν. Η Βουλγαρία με σχετικά ήρεμο τρόπο το 1989 πέρασε από τον κομουνισμό στην νέα εποχή με όνειρα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο. Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πρώτα βήματα προσαρμογής στα νέα δεδομένα ,οι βούλγαροι ήταν ενθουσιασμένοι ,ένοιωθαν σαν κάποιος να του έλυσε την σφιχτή γραβάτα που τους έπνιγε τον λαιμό σαν κάποιος να τους ξέσφιξε την σφιχτή ζώνη και επιτέλους ανέπνεαν ελεύθερα. Εκείνα τα χρόνια όμως έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του και το οργανωμένο έγκλημα που έμελλε να παίξει και να παίζει σημαντικά ρόλο έως και σήμερα στην πορεία της χώρας την τελευταία εικοσαετία. Πρώην στρατιωτικοί ,πρώην ηγετικά στελέχη του κομουνιστικού καθεστώτος ,πρώην παλαιστές και αθλητές της άρσης βαρών μαζί με μια στρατιά από ανεγκέφαλους φουσκωτούς κατάφεραν να δημιουργήσουν ίσως μια από τις πιο καλά οργανωμένες εγκληματικές οργανώσεις Πρωτοεμφανίστηκαν σαν εταιρίες σεκιουριτι που με το έτσι θέλω σε υποχρέωναν να ασφαλίσεις το αυτοκίνητο σου, το μαγαζί σου ,την επιχείρηση σου . Θυμάμαι τον φίλο μου τον Νικόλα ,δεν πρόλαβε να το χαρεί ο κακομοίρης το αυτοκίνητο του .Δυο ώρες είχε που γύρισε από την μάντρα και ένα τύπος του τηλεφωνεί στο σπίτι και του λέει με αυστηρό τρόπο ότι πρέπει να ασφαλίσει το αυτοκίνητο στην εταιρία που αντιπροσώπευε .Αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο του να κάνει φτερά σε δυο μέρες ,συνηθης πρακτική για οποίον αρνιόταν .Επίσης ένα πατριωτάκι είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει παπουτσαδικο στην Σόφια ,δυο φορές, είδε το μαγαζί του να γίνεται λαμπογυαλο , νύχτα έφυγε ο κυρ Μπάμπης μετρώντας μόνο ζημίες από το εγχείρημα του.
Το συγκεκριμένο πρόβλημα βέβαια δεν το συναντούσες μόνο στα πανεπιστήμια αλλά μάστιζε και μαστίζει έως και σήμερα την βουλγάρικη κοινωνία. Τώρα θα μου πει κάποιος, και σιγά τι μας λες τώρα, όλα αυτά συμβαίνουν και εδώ απλός το «τίμημα» είναι μεγαλύτερο από μια κουτά τσιγάρα ή ένα πράσινο χαρτονόμισμα .Φυσικά και συμφωνώ , απλώς ήταν τόσο, μα τόσο προκλητικά φανερά όλα που πραγματικά σε εξόργιζαν. Η Βουλγαρία με σχετικά ήρεμο τρόπο το 1989 πέρασε από τον κομουνισμό στην νέα εποχή με όνειρα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο. Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πρώτα βήματα προσαρμογής στα νέα δεδομένα ,οι βούλγαροι ήταν ενθουσιασμένοι ,ένοιωθαν σαν κάποιος να του έλυσε την σφιχτή γραβάτα που τους έπνιγε τον λαιμό σαν κάποιος να τους ξέσφιξε την σφιχτή ζώνη και επιτέλους ανέπνεαν ελεύθερα. Εκείνα τα χρόνια όμως έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του και το οργανωμένο έγκλημα που έμελλε να παίξει και να παίζει σημαντικά ρόλο έως και σήμερα στην πορεία της χώρας την τελευταία εικοσαετία.
Πρώην στρατιωτικοί ,πρώην ηγετικά στελέχη του κομουνιστικού καθεστώτος ,πρώην παλαιστές και αθλητές της άρσης βαρών μαζί με μια στρατιά από ανεγκέφαλους φουσκωτούς κατάφεραν να δημιουργήσουν ίσως μια από τις πιο καλά οργανωμένες εγκληματικές οργανώσεις Πρωτοεμφανίστηκαν σαν εταιρίες σεκιουριτι που με το έτσι θέλω σε υποχρέωναν να ασφαλίσεις το αυτοκίνητο σου, το μαγαζί σου ,την επιχείρηση σου . Θυμάμαι τον φίλο μου τον Νικόλα ,δεν πρόλαβε να το χαρεί ο κακομοίρης το αυτοκίνητο του .Δυο ώρες είχε που γύρισε από την μάντρα και ένα τύπος του τηλεφωνεί στο σπίτι και του λέει με αυστηρό τρόπο ότι πρέπει να ασφαλίσει το αυτοκίνητο στην εταιρία που αντιπροσώπευε .Αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο του να κάνει φτερά σε δυο μέρες ,συνηθης πρακτική για οποίον αρνιόταν .Επίσης ένα πατριωτάκι είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει παπουτσαδικο στην Σόφια ,δυο φορές, είδε το μαγαζί του να γίνεται λαμπογυαλο , νύχτα έφυγε ο κυρ Μπάμπης μετρώντας μόνο ζημίες από το εγχείρημα του. Έλεγχαν τα πάντα σε τέτοιο βαθμό ώστε και η ιδιωτική γραμμή λεωφορείου για Ελλάδα γινόταν με συνοδεία μπράβων .Η μεγαλύτερη εταιρία και αυτή που με το καιρό επικράτησε ήταν η vis και αργότερα η vis 2.Οταν το 2005 δολοφονήθηκε ο ιδρυτής της vis όλη η πόλη είχε γεμίσει κηδειοχαρτα με την φάτσα του ακόμα και έξω από τα νυχτερινά κέντρα .Τους τύπους αυτούς τους ξεχώριζες ,κυκλοφορούσαν τα καλύτερα αυτοκίνητα ,η σωματική τους διάπλαση θύμισε μποντι μπιλντερς ,ενώ όλοι είχαν ξυρισμένα τα κεφάλια τους. Έκαναν ότι ήθελαν και δεν τους έλεγχε κανένας, δυο φορές είχα δει να πλακώνουν αστυνομικούς που τόλμησαν να το επιχειρήσουν. Πλέον στα σημερινά χρόνια είναι οργανωμένοι πίσω από μεγάλες επιχειρήσεις με τεραστία οικονομικά συμφέροντα ενώ η διαπλοκή και η συνδιαλλαγή με την πολιτική εξουσία έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος πραγματικά κυβερνάει.
Βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο και αφού ευχαρίστησα τον ευγενικότατο κλητήρα κατευθύνθηκα προς το πάρκο που βρίσκεται απέναντι από το πανεπιστήμιο και είναι το μεγαλύτερο της πόλης .Ο δρόμος που περνάει μπροστά από το πάρκο και τώρα ονομάζεται tsarigradskoshoseείναι αυτός που ενώνει την πόλη με πολλές από τις συνοικίες της όπως η slatina,το mladost ,το iskar ,ενώ είναι και ο δρόμος (ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Βουλγαρία από οδικό δίκτυο) που σε οδηγεί στο plovdiv . Με τον zoro κάνουμε την ίδια δουλεία γνωριστήκαμε πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη και από τότε έχουμε άριστη συνεργασία , είναι από τους βούλγαρους που είδαν τα οφέλη της αλλαγής του καθεστώτος και ζει πραγματικά το όνειρο του . Σπίτι στην καλύτερη περιοχή ,ωραίο αυτοκίνητο ,ταξίδια σε όλο τον κόσμο μανιώδης γκατσετακιας, με λίγα λόγια πράγματα που πριν 15 χρόνια δεν μπορούσε να τα φανταστεί, όλα αυτά βέβαια μέσα από πολύ δουλεία και θυσίες .Τα είπαμε για λίγη ώρα , ανταλλάξαμε πληροφορίες και χαιρετηθήκαμε . Φεύγοντας με κατεύθυνση την rakovski ακούω κάποιον να με φωνάζει ,ήταν ο nikolay με τον οποίο έχουμε γνωριστεί τυχαία στην Θεσσαλονίκη ,έχει μαγαζιά με ρούχα και κατεβαίνει κάθε εβδομάδα να αγοράσει ρούχα από τα κινέζικα. Φεύγοντας με έπιασαν τα γέλια βλέποντας την βιτρίνα του να γράφει με μεγάλα γράμματα modaItalia. Έλεγχαν τα πάντα σε τέτοιο βαθμό ώστε και η ιδιωτική γραμμή λεωφορείου για Ελλάδα γινόταν με συνοδεία μπράβων .Η μεγαλύτερη εταιρία και αυτή που με το καιρό επικράτησε ήταν η vis και αργότερα η vis 2.Οταν το 2005 δολοφονήθηκε ο ιδρυτής της vis όλη η πόλη είχε γεμίσει κηδειοχαρτα με την φάτσα του ακόμα και έξω από τα νυχτερινά κέντρα .Τους τύπους αυτούς τους ξεχώριζες ,κυκλοφορούσαν τα καλύτερα αυτοκίνητα ,η σωματική τους διάπλαση θύμισε μποντι μπιλντερς ,ενώ όλοι είχαν ξυρισμένα τα κεφάλια τους. Έκαναν ότι ήθελαν και δεν τους έλεγχε κανένας, δυο φορές είχα δει να πλακώνουν αστυνομικούς που τόλμησαν να το επιχειρήσουν. Πλέον στα σημερινά χρόνια είναι οργανωμένοι πίσω από μεγάλες επιχειρήσεις με τεραστία οικονομικά συμφέροντα ενώ η διαπλοκή και η συνδιαλλαγή με την πολιτική εξουσία έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος πραγματικά κυβερνάει. Βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο και αφού ευχαρίστησα τον ευγενικότατο κλητήρα κατευθύνθηκα προς το πάρκο που βρίσκεται απέναντι από το πανεπιστήμιο και είναι το μεγαλύτερο της πόλης .Ο δρόμος που περνάει μπροστά από το πάρκο και τώρα ονομάζεται tsarigradskoshoseείναι αυτός που ενώνει την πόλη με πολλές από τις συνοικίες της όπως η slatina,το mladost ,το iskar ,ενώ είναι και ο δρόμος (ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Βουλγαρία από οδικό δίκτυο) που σε οδηγεί στο plovdiv .