σε σημερινή αξία.Λίγο νωρίτερα είχε κατοχυρωθεί ως ο δεύτερος ισχυρότερος άνδρας του Μονακό, μετά τον πρίγκιπα Ρενιέ. Το 1953 πήρε τον πλειοψηφικό έλεγχο της επενδυτικής εταιρείας που κατείχε το καζίνο του Μόντε Κάρλο, το «Hotel de Paris», το yacht club και το 1/3 της έκτασης του πριγκιπάτου.Το 1956 αγόρασε από το ελληνικό κράτος την αεροπορική εταιρεία ΤΑΕ. Τότε γεννήθηκε η Ολυμπιακή Αεροπορία, με υψηλές προδιαγραφές εξυπηρέτησης επιβατών. Ονειρο του Ωνάση ήταν να εξυπηρετεί και τις πέντε ηπείρους, όπως σηματοδοτούσαν οι κύκλοι στο σήμα της.
Αγόρασε συνολικά τέσσερα φορτηγά από την Εθνική Καναδική Εταιρεία Ατμόπλοιων, που ήταν δεμένα στον ποταμό Σεντ Λόρενς. Μπίζνες και γυναίκες κυριάρχησαν στη ζωή του. Συχνά μάλιστα αλληλένδετα και ως σταθμοί καθοριστικοί στην ταραχώδη διαδρομή του. «Αν δεν υπήρχαν γυναίκες, δεν θα είχαν νόημα όλα τα χρήματα του κόσμου», έλεγε δίνοντας το νόημα του πράττειν του και το εννοούσε. Οπως ομολόγησε κάποια στιγμή, κάθε γυναίκα που προσέγγιζε την πλησίαζε ως μελλοντική ερωμένη του.
Πίστευε δε πως «οι καλύτερες συμφωνίες και το καλύτερο σεξ συμβαίνουν εκτός ορίων», αλλά και ότι όταν αυτά συνδυάζονταν μεταξύ τους θα ζούσε -και έζησε έτσι- την απόλυτη ικανοποίηση. Για ευτυχία, δύσκολο να είναι κανείς κατηγορηματικός.Διόλου τυχαία, επομένως, πρώτος σημαντικός σταθμός στη ζωή του ήταν η πρώτη σύντροφός του, η Ινγκεμποργκ Ντέντιχεν -Ινγκσε για τους κοσμικούς κύκλους της εποχής-, από νορβηγική εφοπλιστική οικογένεια. Πέντε χρόνια μεγαλύτερή του, παντρεμένη και χωρισμένη δύο φορές όταν γνωρίστηκαν στο ιταλικό ατμόπλοιο «Augustus» ταξιδεύοντας από Μπουένος Αϊρες για Γένοβα τον Δεκέμβριο του 1933. Του άνοιξε την πόρτα για τα σπουδαία ευρωπαϊκά θέρετρα και τη ζωή ανάμεσα στους rich and famous της εποχής, αλλά και προς τα… φαλαινοθηρικά, στα οποία διέπρεπε ο πατέρας της.Με διαβατήριο την Ινγκσε στράφηκε στα νεότευκτα πλοία και τη ναυτιλιακή αγορά πετρελαίου. Ο πρώτος Ελληνας που στράφηκε στα τάνκερ.Παραγγέλνοντας ένα γιγαντιαίο δεξαμενόπλοιο 15.000 τόνων από τα ναυπηγεία Gotaverken του Γκέτεμποργκ. «Η ναυτιλία είναι η σύζυγός μου, αλλά η αεροπορία είναι η ερωμένη μου», έλεγε.Πέραν της αίγλης και της αυξημένης δημοσιότητας, η σχέση με την Κάλλας εκτόξευε στα ύψη το υπερεγώ του μεγιστάνα.
| Αίθουσα | Περιγραφή | Ειδικά παιχνίδια | Dress code |
|---|---|---|---|
| Salon Européen | Κλασική αίθουσα με ρουλέτες και μπακαρά | Ρουλέτα, μπακαρά, τσέρκι | Επίσημο (ζακέτα για άνδρες) |
| Salle des Amériques | Πιο σύγχρονη αίθουσα με μηχανήματα | Μπλακ Τζακ, πόκερ, slot machines | Smart casual |
| Salons Privés | Ιδιωτικές αίθουσες για υψηλούς παίχτες | Υψηλά όρια στοιχημάτων | Πολύ επίσημο |
Ομως, φαίνεται ότι κάλυπτε και μια ανομολόγητη ίσως επιθυμία του. Η Κάλλας είχε τη μοναδική ικανότητα να αποβάλλει τον ρόλο της ντίβας της όπερας και για χάρη του να μεταμορφώνεται σε μια Ελληνίδα παλαιάς κοπής, όπως ήταν η μητέρα του στη Σμύρνη - ό,τι θυμόταν από αυτήν εκείνος. Τον φρόντιζε, τον περιποιόταν, ήξερε τις ανάγκες και τα θέλω του και ανταποκρινόταν, και αυτό ενθουσίαζε τον στερημένο από ανάλογες συμπεριφορές Ωνάση.Η σχέση τους ήταν θυελλώδης και ασταθής, θέμα για ταινίες και σίριαλ. Η Κάλλας έβγαλε από τον Ωνάση τον καλύτερο του εαυτό, τις ευαισθησίες και την ανθρωπιά του, αλλά συγχρόνως και τον χειρότερο, καθώς εκείνος παρέμεινε εμμονικός στο να πληγώνει ό,τι αγαπούσε και να παθιάζεται με ό,τι τον πλήγωνε.Τη δεκαετία του ’60 ο Ωνάσης επιχειρηματικά έφτασε στο απόγειό του. Η συνολική περιουσία του το 1975 εκτιμήθηκε στα 2,6 δισ.
| Τομέας | Αρχιτεκτονικό στυλ | Χαρακτηριστικό στοιχείο |
|---|---|---|
| Εξωτερική όψη | Μπελ Επόκ | Πλούσια διακόσμηση, τρούλοι, γλυπτά |
| Αίθουσα εισόδου (Atrium) | Νεομπαρόκ | Μαρμάρινα σκάλια, πολυέλαιοι, τοιχογραφίες |
| Κεντρική αίθουσα παιχνιδιών | Νεοκλασικισμός | Ψηλοί οροφές, χρυσές λεπτομέρειες, βελούδο |
| Ιδιωτικοί χώροι | Αρ Νουβό | Καμπυλωτές γραμμές, βιτρώ, φυτικά μοτίβα |
δολάρια (αξίας 2020).
Την περίοδο εκείνη, κορυφαίοι πολιτικοί, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες ήταν συνήθεις συνδαιτυμόνες του Ωνάση. Ορισμένοι και προσκεκλημένοι του στην υπερπολυτελή θαλαμηγό του «Χριστίνα» είτε στον Σκορπιό, το μικρό, άνυδρο νησάκι απέναντι από τη Λευκάδα, που αγόρασε το 1963. Το μεταμόρφωσε σε έναν ιδιωτικό επίγειο παράδεισο, με δενδροφυτεύσεις, ξενώνες, λιμανάκια και παραλίες.Στα δύο «ανάκτορα» φιλοξενήθηκαν προσωπικότητες του βεληνεκούς ενός Γουίνστον Τσόρτσιλ, ενός Τζιοβάνι Ανιέλι, μιας Γκρέτα Γκάρμπο και πολλών άλλων, του Ρενιέ μη εξαιρουμένου ασφαλώς.Επί δικτατορίας, παρότι δεν εκτιμούσε το καθεστώς, σκέφτηκε να επενδύσει σε μεγάλα έργα εκβιομηχάνισης της χώρας. Κατήρτισε το «Σχέδιο Ωμέγα» για τον ενεργειακό τομέα, με αρχική χρηματοδότηση 400 εκατ. δολαρίων. Αυτό περιελάμβανε cas φρουτάκια brilliant δωρεάν τη δημιουργία του τρίτου διυλιστηρίου της χώρας, εργοστασίου αλουμίνας και σταθμού ηλεκτροπαραγωγής.
Γράφοντας σε κάθε περίπτωση ένα ξεχωριστό, δικό του κεφάλαιο στην πρώτη περίοδο της μεταπολεμικής Ιστορίας της Ελλάδας: ο πρώτος tycoon της ελληνικής και της παγκόσμιας ναυτιλίας. Και ο αστικός μύθος ήθελε τον Ωνάση να έχει ξεκινήσει «άφραγκος», για να κατακτήσει στο τέλος τα πάντα. Είχε τις ιδέες, αξιοποίησε τις ευκαιρίες, πήρε ρίσκα, τόλμησε καινοτομίες, ξεπέρασε απειλές και κινδύνους φτάνοντας τελικά στην κορυφή. «Αν είχε ζήσει, ίσως να μην είχα εργαστεί τόσο σκληρά στη ζωή μου», εκμυστηρεύτηκε πολύ αργότερα. Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, την Αρτεμη, και ακόμα δύο ετεροθαλείς, από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του με την Ελένη Τζώρτζογλου, τη Μερόπη και την Καλλιρρόη.
Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και το 1922 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οικογενειακώς και περιπετειωδώς τη Σμύρνη λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής και να έρθει στην Ελλάδα. Οι πρώτες του επιχειρηματικές κινήσεις ήταν στα οικογενειακά «ίχνη», τα καπνά. Δημιούργησε και εργοστάσιο παραγωγής τσιγάρων, αλλά το εγκατέλειψε και επικεντρώθηκε αποκλειστικά στο εμπόριο. Στα 25 του θρυλείται ότι είχε ήδη αποκτήσει το πρώτο του εκατομμύριο σε δολάρια. Τα μισά χρήματα ήταν δικά του, τα υπόλοιπα μέσω δανείου από τράπεζες, όλα μέσω του γραφείου Δρακούλη του Λονδίνου. Αύξησε την προσφορά στα 700 εκατ. δολάρια.
Τότε, η μεταφορά πετρελαίου από τη Σαουδική Αραβία στην Ευρώπη κόστιζε 4 δολάρια/τόνο. Ο Ωνάσης χρέωνε πάνω από 60 δολάρια! Δύο εκατ. δολάρια κέρδη για κάθε ταξίδι τάνκερ. Σε έναν χρόνο κέρδισε 1 δισ. Τον Οκτώβριο του 1968 παντρεύτηκε την Τζάκι Μπουβιέ-Κένεντι.
Αλλο ένα κάστρο είχε παραδοθεί.Τον Δεκέμβριο του 1974 ο Ωνάσης προσέφερε 1 εκατ. δολάρια σε όποιον θα παρείχε αποδείξεις για το ότι ο θάνατος του Αλέξανδρου ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ.
Και το 1954 το μεγαλύτερο «Al-Malik Saud Al-Awal», προς τιμήν του βασιλιά Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας, αντανακλώντας τη συμφωνία-σταθμό μαζί του.Βάσει αυτής, ο Ωνάσης θα παρείχε τον πυρήνα ενός εθνικού σαουδαραβικού στόλου τάνκερ που θα λειτουργούσε υπό τον ίδιο. Η νέα εταιρεία Satco θα μετέφερε ένα εγγυημένο 10% των εξαγωγών πετρελαιοειδών του βασιλείου για 30 χρόνια. Η Aramco είχε από το 1930 το μονοπώλιο στην παραγωγή, μεταφορά και εξαγωγή του πετρελαίου της χώρας.Τη λύση έδωσε ελβετικό διαιτητικό δικαστήριο, που δικαίωσε την Aramco. Η συμφωνία του Ωνάση έπαψε να ισχύει το 1956 ζημιώνοντάς τον καίρια, καθώς είχε πραγματοποιήσει τεράστιες επενδύσεις για αγορά και ναυπήγηση δεξαμενόπλοιων στη Satco. Επιπρόσθετα, οι μεγάλες πολυεθνικές πετρελαϊκές αρνούνταν να συνάψουν συμβόλαια μεταφοράς μαζί του.
Σκέφτηκε να πουλήσει ολόκληρο τον στόλο του στη Royal Dutch Shell, ευτυχώς δεν το προχώρησε.Πώς; Την κίνηση του Νάσερ ακολούθησε ισραηλινή εισβολή στη χερσόνησο του Σινά. Η Αίγυπτος έκλεισε το κανάλι για έξι μήνες. Τα δεξαμενόπλοια αναγκάζονταν σε περίπλου της Αφρικής. Τα ναύλα εκτοξεύτηκαν σε δυσθεώρητα ύψη, καθώς ο Ωνάσης ήταν ο μόνος εφοπλιστής με πολλά πλοία χωρίς συμβόλαια, διαθέσιμα προς ναύλωση. Και έθεσε τα ναύλα κατά την κρίση του. Το συμπέρασμα της επίσημης έρευνας των Αρχών αναφερόταν σε αμέλεια. Πίστευε ότι οφειλόταν σε μηχανορραφίες της CIA και του Παπαδόπουλου και όχι σε ατύχημα.Με τον θάνατο του Αλέξανδρου ξεκίνησε η δική του αντίστροφη μέτρηση. Εχασε το κέφι του για τη ζωή, για την ίδια την τροφοδοτική της καύσιμη ύλη, τις επιχειρήσεις. Είχε χάσει άλλωστε τον βασικό διάδοχό του.Ηταν ο τελευταίος σταθμός της ζωής του, που είχε όμως δύο όψεις.
Τα μεγαλύτερα τότε ήταν μέχρι 9.000 τόνους. Το βάφτισε «Αριστον», το ναύλωσε στην Tidewater Oil Company του Ζαν Πολ Γκετί για μεταφορά πετρελαίου μεταξύ ΗΠΑ - Ιαπωνίας. Και ένα τρίτο, 17.500 τόνων, που θα ονομαζόταν «Μπουένος Αϊρες», είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, όμως ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πλήττοντας σοβαρά (και) την εταιρεία του.Το 1939 ίδρυσε στο Λονδίνο την πρώτη παναμαϊκή εταιρεία του, τη Sociedad Maritima Miraflores Ltd., στην οποία μετέφερε τα πλοία του υψώνοντας σε αυτά cas πρωτο καζινο στην ελλαδα τη σημαία του Παναμά. Εκτοτε υιοθέτησε πιστά την επιλογή της χρήσης υπεράκτιων εταιρειών και σημαιών ευκαιρίας. Αργότερα έγραψε πως αυτό του κόστισε «πόνο στην ψυχή».
Αλλά του απέδωσε τα μέγιστα σε κέρδη. Είχε πλέον τέσσερα και το 1945 έξι.Ηταν ο δεύτερος σημαντικός σταθμός στη ζωή του. Σηματοδότησε την επίσημη είσοδό του στο ελληνικό εφοπλιστικό λόμπι, που τον αντιμετώπιζε καχύποπτα και επιθετικά. Και τον απέκλεισε από την αγορά με συμφέροντες όρους των 100 πλεοναζόντων πλοίων Liberty, που οι ΗΠΑ είχαν διαθέσει στην Ελλάδα με Πράξη Πώλησης Πλοίων (1946), έναντι των cas καζινο ξανθησ ιδιοκτητησ απωλειών της ελληνικής ναυτιλίας στον πόλεμο. Θα έπαιρνε 14, έχοντας μάλιστα πρωτοστατήσει στις διεργασίες της έγκρισης. Από τη μια η συντριβή και η απόσυρση. Η κατάρρευση.Το Ιδρυμα έχει δύο πυλώνες-σκέλη. Το Κοινωφελές κατασκεύασε το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Οι εργασίες ανέγερσης του οκταώροφου κτιρίου κράτησαν πέντε χρόνια. Κόστισε πάνω από 75 εκατ.
Ηταν η απαρχή ενός «ψυχρού πολέμου» με πολλούς Ελληνες συναδέλφους του. Εξοργίστηκε, έγραψε και μια απίστευτη επιστολή, -«Ωνασειάδα» την αποκάλεσαν οι «Times»-, όπου χρησιμοποίησε πολλά παρατσούκλια για συγκεκριμένους εφοπλιστές. Οπως «σκυλόψαρα», «ουλαμάδες» κ.ά., μην εξαιρώντας ούτε τον πεθερό του. Αλλά και κατέθεσε προτάσεις για το πώς η ελληνική ναυτιλία θα μπορούσε να ηγεμονεύσει διεθνώς.Δέκα χρόνια μετά, ο στόλος του εκτινάχτηκε στα 77 πλοία των 791.324 Κόρων Ολικής Χωρητικότητας, στην κορυφή της διεθνούς πλοιοκτησίας. Το 1965 τον υπερδιπλασίασε σε 1,5 εκατ.
ΚΟΧ, με σχεδόν ίδιο αριθμό πλοίων, ενώ το 1975 τον έφτασε στους 2,5 εκατ. ΚΟΧΠώς το πέτυχε; Οσα εμπόδια έβρισκε μπροστά του, κατάφερνε σχεδόν πάντα να τα παρακάμπτει. Ετσι, με τη βοήθεια αμερικανικών δικηγορικών εταιρειών και τραπεζών κατάφερε να παρακάμψει τη νομοθεσία και έχτισε έναν στόλο από 12 Liberty και δεξαμενόπλοια Τ2, με άδεια της Ναυτιλιακής Επιτροπής των ΗΠΑ. Ενώ διαβλέποντας την προοπτική των γερμανικών ναυπηγείων προχώρησε σε μια πρωτόγνωρη παραγγελία 18 δεξαμενόπλοιων. Το 1953 ναυπήγησε στο Κίελο το πρώτο super tanker (υπερδεξαμενόπλοιο) 46.000 τόνων. δολάρια.Ολοκληρωμένο και πλήρως εξοπλισμένο, στις 6 Οκτωβρίου του 1992 δωρίστηκε στο Ελληνικό Δημόσιο, με ευθύνη του οποίου έκτοτε λειτουργεί, αλλάζοντας το τοπίο στην Καρδιολογία και την Καρδιοχειρουργική στην Ελλάδα.